Uczony gościu! Jesli sprawą mego cienia

Uchodzisz gorącego letnich dni promienia,

Jeslić lutnia na łonie i dzban w zimnej wodzie

Tym wdzięczniejszy, że siedzisz i sam przy nim w chłodzie

Ani mię za to winem, ani pój oliwą,

Bujne drzewa nalepiej dżdżem niebieskim żywą;

Ale mię raczej daruj rymem pochwalonym,

Co by zazdrość uczynić mógł nie tylko płonym

Ale i płodnym drzewom; a nie mów: �Co lipie

Do wirszów?" - skaczą lasy, gdy Orfeusz skrzypie